خلیلو و گل افروز بزودی زود یه شعر با لهجه کاملاً بنکی

خلیلو و گل افروز بزودی بخوانید البته بعد از ایام فاطمیه

یاد روزهای دبستان هم بخیر

       گمشده من

سلام چند روز دیگر هفته بزرگداشت معلم و این روز بزرگ فرا میرسد مثنوی عشق خدایی را که چند سال پیش سروده ام را تقدیم می کنم به همه معلمان خوب و متعهد کشور عزیزمان ایران بالاخص معلمان خوب استان بوشهر وخاصه شرستان کنگان.

دوست دارم از این فرصت استفاده کنم و از معلم کلاس اولم آقای زارع که در سال ۴۹ در دبستان شاهپور سابق و دکتر شریعتی فعلی بنک معلم کلاس اول ما بود تشکر کنم . البته نمی دانم ایشان کجایند وبعد از اینکه آن زمان ها از بنک ما رفتند دیگر ایشان را ندیده ام بنظرم اسم کوچکشان حسن  و قد کوتاهی هم داشت البته یادم نمی رود دست بزن هم داشت  یادش بخیر آن روزها چه زود گذشت بقول قیصر ادبیات ایران "ای دریغ و حسرت همیشگی ناگهان چقدر زود دیر می شود" از ته دل ٬نه تنها من بلکه همه کلاس اولی های آن زمان دوست دارند او را ببینند ... منتظر خبرهای خوش از پیداشدن معلم کلاس اولمان از سوی شما هستم و هستند دوستان چشم به راه من....      

عشق خدایی

عشق خدایی

 آفت هر جهل وپریشانی است

عشق بلندش همه روحانی است

علم از او یافته جوش و خروش

کون و مکان سخت از او برده هوش

جهد از او واله و حیران بود

جهل از او سخت پریشان بود

 اول درس که از او آب بود

 هر چه بدی تشنه و بی تاب بود

او که خودش تشنه و بی تاب بود

 آیه ای از چشمه مهتاب بود

سخت بتابید به دشت و دمن

تا که جهان گشت بدو انجمن

 آب از او یافته است پاکی اش

 شعله از او یافته است زاریش

"شمع شدی شعله شدی سوختی"

آتش و پروانه به هم دوختی

آب به آباد او انباز شد

دسته گلانش به چمن ساز شد

دسته گلان هلهله گو کو بکو

پاک شدند جان بگرفتند از او

 بومهن دامن افسرده دل

زمزمه اش پاک مرا برده دل   

ادامه نوشته

بیا باران زمین محتاج زیباییست

آرزو

بیا باران زمین محتاج زیباییست

زمین خشکیده و تفتیده از رنج تقاص درد تنهاییست

 که اینجا مردمانش مردن جالوت  آهنگ است  

و در آئینشان مردن برای هم ششدانگی ز فرهنگ است

بیا باران که ما محکوم ماندن در زمینیم

جایمان تنگ است

آب می خواهیم و می خواهند

سبک بالان ساحل های لخت و عور

 سخت تنهایند

 وله له بهر تو دارند

وتنشه نخلهای سر بلند  بستر صحرا

  بیا باران

 صفایی ده به چشمان حریص دختر دریا

که او هم آب می خواهد 

 وتا بیننده زیبایی و لطف خدا باشد

 وشادی از پس اشکهای پنهانش طلوعی عطر آگین 

و اخمش وا شود زیبا تر از گل دختر دریا

 چو غمهایش اندر بی نهایت ها غروبی تا ابد سازد

بیا باران

ببار با شدت و حدت

 به روی هر که می خواهی ببار

 اما من از تو خواهشی دارم

ومی خواهم به فرمانم در آنجا

روی آن کلبه نباری!!؟

در آن گوشه

کنار تک درخت سینه صحرا

نشسته دختری در کوخکی افسرده و تنها

کنار بستر مادر و دستی بر دعا دارد

و سقف کلبه اش سوراخ

ومادر سخت بیمار است

و میترسم که او تنها تر ازتنها شود باران!

 بیا باران

ببار

بر هر که می خواهی ببار

 اما من از تو خواهشی دارم

یقین دارم تو از نزد خدا می آیی و

دستت شفا بخش است و

 می خواهم بفرمانم بر آن دالان بباری!

بر آن دالان که می بینی

 ببار باران... 

ادامه نوشته

از ماست که بر ماست "بلهوس"

بلهوس

این قصه دل مانده زیک عاشق رسواست

"روزی ز سر سنگ عقابی بهوا خاست"

خوش داشت گلی از عارض دلبر برباید

"اندر طلب طعمه پروبال بیاراست" 

باکر وفر و فخر و فسون سینه سپرکرد و بگفتا

"امروز همه روی زمین زیر پر ماست" 

جفتک بزدی بلهوس غافل نادان که اینک 

"می بینم اگر ذره ای اندر ته دریاست"

گر بر فلک هشت یکی شبپره پرد

"جنبیدن آن پشه عیان در نظر ماست" 

گردید ه بخود غره چنان غوله مفلوک

 "بنگر که از این چرخ جفا پیشه چه برخاست"

آنقدر بخود غره شدی تا که به ناگاه

"تیری ز قضا و قدر انداخت بر او راست"

پا بر قدم خویش بپیچید ودر مزبله غلتید

 "وز ابر مراو را به روی  خاک فروکاست"

در عین نجاست بزدی غوطه سپیرک!

"وآنگاه پر خویش گشود از چپ وازراست"

گفتا عجب از جسم وتن خسته بنجل

"این تیزی و تندی و پریدنش کجا خاست"

بیزار و پشیمان از آن کبکبه و دبدبه گردید

"گفتا زکه نالیم که از ماست که بر ماست"

                                                              

 حسین دشتی "رهایی"

ناز گل

نازگل

 بلبل افسرده زدل رازکرد                                           

 از دل پر درد سخن ابراز کرد                    

 گفت به دلبر ز چه دل برده ای                                      

  سفره شکوه ز دلش باز کرد               

 سخت تو مقهور به خود گشته ای                                       

  ورنه نه بایست که به من ناز کرد   

  عشوه تو کردی ومن افسرده دل                                         

  چون سپه شب به دلم تاز کرد          

  آی و به سر پنجه تدبیر گره ای باز کن                                 

   با دل افسرده و رنجور چو انباز کرد  

 دست ببرد بر سر و گیسوی او                                           

  بر رخ رعناش طمع و آز کرد          

  سخت زدش گل زچه رو این طمع                                       

  عشوه گری آن مه طناز کرد           

دست بزن یافته ای! ماهرو؟                                               

  باز به پیوستنش آواز کرد!                 

لیک نبودش سر سازش دگر                                            

   شعر جدایی زدل آغاز کرد              

 گشت جدا بلبل افسرده دل                                              

   ساز "رهایی" زد و پرواز کرد

ایران _کنگان _ بنک

 

  بارک الله بارک الله مرحبا صدآفرین                                                    

                  بر تمام امت اسلامی  ایران زمین 

عشق بازی می کنند اندرره دین و وطن                                                     

نیست  در دنیا مثال مردمانی اینچنین 

---

 

اینجا که نشان آیه الرحمن است             

                           درقلب همه نگین این استان است   

سرچشمه عشق، وحدت و مهر و وفا                             

این گنج ثمین شهر ما کنگان است

---

اینجا به شرف وپایمردی تک است                               

بر چهره عاشقان ایمان حک است        

عاشق به محبتند و هم اهل ولا                                  

بالله قسم که خاک پاک بنک است

---

یاد اُوسا(شعر به گویش بنکی است)

یاد اوسا

مُو از اُوسا که بُرّا بید و کُرو یادم میات        

 چه و چُمبه همه جابید پر اُو یادم میات                       

 صُدی  جریک جریک بُرّاها ری تاله ها       

 آدمی که ریش سوار بید میکه خُو یادم میات                 

  وقت جوری بُنه وبُرّو وتاله غله های سیخکی 

خوشه جمع کردی زنا تو تُوبره ها گنم وجو یادم میات  

موسم خیش یا جُوری وقتی که گارا میکردن 

محض دوسی ، سی کمک همه بُدو یادم میات           

 وقت چاس که میرسی سفره ی درازی تو صحرا 

  تو سفره چنگال و کشک روغن گُو یادم میات           

 چه بنک بید صُدی پرّاره هاش و اُو شریش 

 بس که خش بی اُو شری تو مشک نو یادم میات              

  زنا قطّار بیدن میرفتن سی اُو چه بنک     

سی واگشته گپ و گفت مثل میگفتن سرشُویادم میات  

 رفتن زنا و دخترا سی خیمه صُب گه 

کوله های نادری گمپُل پُر پرگُوششو یادم میات                   

   شونشینی بید و مردم دور هم جم ایبیدن  

 بی غل وغش گپاشو بروبیو یادم میات                    

   اُوسا که سوسیس نبید نیفهمیدیم همبر چنن  

سرظهری چاسمو خرما وکشک تلیت دُو یادم میات   

وقتی سرد ایبی هواکلک می یومد تو خونه 

 بو تش و بو دید تو هم دسای سیو یادم میات            

    چه صُفی داشت دومنا وقتی میرفتیم سی خرک  

 باغ راشد تا ابول و باغ نُو یادم میات                      

  تو تنیر یا توچاله گزر و بادُنگونی بید          

 بس که خش بی خردنش هر روز و شو یادم میات           

  یخ نبی،یخچال نبی تو چله توسون گرم     

 تو منکل یا از دولک خوردن اُو یادم میات                     

  بس که گرم بید توسو ن مردم ری لوکه جاشو بی  

 افتادن از ری لوکه تو نصف شو یادم میات          

 پُی چاله ی پر دید عاتیم زلیخو می نشست 

 نون نازک و رگاگ با عرکو یادم میات                            

 ری ورزا وبامنجور تو گادوی او میکشیدن بازحمت 

 صُدی شرّه ی اُو وفیره ی ورزای گُتو یادم میات         

   تو هر حوشی عموماْ یه چاه و دول و بندی بید  

بکرکا جریک جریک و بریکامو پر اُو یادم میات           

  وقتی تشنه مو ویبیدسی مشکلو میدویدیم  

 مشکای جفتی که بی ری مشکلو یادم میات          

 ناخوشی هم تیترا اوضاعی و بساطی داشت   

 سی دونه یا توشو مهره زردو تشکو یادم میات           

 ای کسی کُمش میبرد ویاکه پهلیش درد میکرد 

  اُوشه و الپه دواش بید دراغو یادم میات              

  اوسا که نیفهمیدن مردم که سکته مال چنن         

   می گفتن که جن زدش مُرد مردکو یادم میات

میدویدن بچه ها ری بند باغی پر او                     

  کُلکی با گنجفراغی سفیدو بی برشو یادم میات      

 میدویدیم پُی پتی تو گلکنی توسون گرم             

 کُنده و مچ مچی و دارچلکو یادم میات                 

   بچه ها جار میزدن یه مرتبی صُدی هیاهو راس ایبید      

 بازی مُتبه و دارگب و کُرکُرک و هل کُلو یادم میات

فصل پایز که ویبید نخلا که میدادن ثمر              

   کپرای کش تا کش یکی یکی تو باغسو یادم میات

 باغبون پرونگ میزد می رفت تا دلّه زامردی                   

 کپو وایبید پر رطب بامُهتکو یادم میات      

 موسم فصل بهار که می یومد تو کیچه ها          

هُی عرب هُی عجم حسن یُسفی اول شُو یادم میات 

خدا رحمتش کُنه او جار میزد سی محضی که             

 از صُبا گهگل رُون مالا دگه ول نوابو یادم میات

 شو قتل آقامو سیدشهدا که ویبید  

   از پسیندی در ماتم بچه ها جا میگرفتن سی خوشو یادم میات

 دلای مردم مث حالا ایقدر چرکو نبید                      

 صاف بیدن صادق بیدن هموسکو یادم میات

نمیخوام خیلی بگم از تیترا دلم پرایبو ـرفیقا                 

    جای خیلی خالی ین همین جاکو یادم میات               

                                                                                                  حسین دشتی ـ رهایی ـ بنک

آمدم من از غروب چشم ها آزرده ام

با سلام و عرض ادب ما هم آمدیم قصد دارم که نوشته های ادبی خود را در قالب غزل، مثنوی و شعرهای محلی ،اداب و رسوم و... تقدیم کنم مرا از نقطه نظرات و رهنمودهای ارزشمندتان محروم نفرمایید